محمدیزدانی جندقی

زبان حال مادرم در آستان ِ یک قرن زندگانی با مهر, شرافت, سعادت, تندرستیتفدیم به برادرم "شاهد"::خیره ام به دست هایمبی پرسش و پرهیزگل های گلی رااز گوشه کنار دلمتا سکوهای خلوت هشتیهستی ام می روبدمی رودمی برد می اندازدبه کوچه ای کهبه خیابان خودم می ریزداینچنین استلحظه های رویشاحساس گردش خوندر ستون فقرات رگ به رگمپاهای به خواب رفته امحنجر گرفته امصدای زخمی امولوله ای است در منچه پلی استبین قلبمبا دست های بلندمببین.ای دست رو دست خوردهبه ناچاراز روزگارنمی گذارمت از دستحلقه می خواهمتبه گردن کودکانمهنگام ...

ادامه مطلب