محمدیزدانی جندقی

پیش پایت , گل پژمرده ی ِ پرپر شده ام یک زمین خورده یِ با خاک برابر شده ام می دهم وعده به خود , دست مرا می گیری از همان لحظه که با داغ , برادر شده ام تا پرو بال نیازی بزنم _ بر بامت_ بام تا شام , غریبانه کبوتر شده ام با همه بی هنری ,گاه به قول و غزلی بر دل ِ هر چه که بد خواه ِ تو خنجر شده ام :: باز این شاخه شکستی ؟! چه غم ای یارکه من: دیر پیوندم واَز ریشه تناور شده ام. محمد یزدانی جندقی...

ادامه مطلب